Debaty sejmoweXVIII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie deprecjacji kapitału przed prywatyzacją Lubelsko-Małopolskiej Spółki Cukrowej SA w Zamościu (1197) oraz spadku wartości kapitału w sektorze cukrowniczym

   W odpowiedzi na interpelację pana posła Stanisława Misztala, pismo z dnia 5 lutego 1999 r. (znak: SPS-0202-1197p/99) oraz dotyczące tych samych zagadnień pismo z dnia 9 lutego 1999 r. (znak SPS-0202-1404/99) uprzejmie informuję co następuje:    Zarząd Lubelsko-Małopolskiej Spółki Cukrowej SA w Zamościu w dniu 29 stycznia 1999 r. przesłał uchwałę określającą ostateczny projekt podziału cukrowni należących do tego holdingu na grupy regionalne. Skład grup został zaopiniowany przez zarządy cukrowni oraz związki zawodowe pracowników i plantatorów działające na obszarze spółki cukrowej:    Grupa I - Południowa - Cukrownia Przeworsk SA, Cukrownia Ropczyce SA    Grupa II - Północna - Cukrownia Częstocice SA , Cukrownia Lublin SA, Cukrownia Łapy SA, Cukrownia Opole Lubelskie SA, Cukrownia Sokołów SA    Grupa III - Wschodnia - Cukrownia Klemensów SA, Cukrownia Krasnystaw SA, Cukrownia Rejowiec SA, Cukrownia Strzyżów SA, Cukrownia Werbkowice SA, Cukrownia Wożuczyn SA    Z uwagi na zgłoszone do Ministerstwa Skarbu Państwa zastrzeżenia co do przedmiotowego podziału na grupy regionalne m.in., pana posła, Zarząd LMSC SA został zobowiązany do przeanalizowania argumentów dotyczących wprowadzenia określonych zmian w składzie grup regionalnych i jak najszybszego przedstawienia ostatecznego projektu ministrowi skarbu państwa. Jednocześnie zwróciliśmy się również do ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej o przedstawienie stanowiska w przedmiotowej sprawie.    Tworzenie grup kapitałowych poprzez wnoszenie akcji jako aport na podwyższenie kapitału akcyjnego cukrowni wiodącej, podobnie jak to miało miejsce w przypadku Cukrowni Ropczyce SA - wniesienie 51% akcji Cukrowni Włostów SA czy Glinojeck SA - wniesienie po 51% akcji Cukrowni Michałów SA i Ciechanów SA, spowoduje przedłużenie prywatyzacji spółek cukrowych o co najmniej dwa lata licząc od daty zarejestrowania ostatniego wniesienia aportu. Wymienione operacje kapitałowe miały miejsce w czasie, gdy nie określony był termin ani strategia prywatyzacji, a racje ekonomiczne i społeczne nakazywały podjęcie niezwłocznych działań celem dokapitalizowania cukrowni bezpośrednio zagrożonych upadłością. Obecnie przyjęcie takiej ścieżki postępowania spowoduje niekorzystne w obecnej sytuacji ekonomicznej cukrowni odsunięcie prywatyzacji w czasie.    Sprzedaż po 51% akcji cukrowni w określonych grupach stanowi konieczny etap restrukturyzacji poprzedzający prywatyzację spółki cukrowej, tj. zbycie akcji przez skarb państwa. Część środków pozyskanych ze sprzedaży posłuży na dokapitalizowanie grupy holdingowej w celu podwyższenia wartości akcji przed prywatyzacją. Pozwoli to rozwiązać problemy finansowe np. Cukrowni Strzyżów SA. Jednocześnie cukrownie, których akcje zostaną sprzedane, pozyskają w krótkim czasie inwestorów strategicznych, co stanowi szansę na ich rozwój w przyszłości.    Procedury uzgodnień i konsultacji prowadzone przez zarząd spółki cukrowej z organizacjami społecznymi nie są źródłem kosztów. Analizy i wyceny wartości akcji są bezwzględnie konieczne w każdej procedurze sprzedaży, zatem muszą być wkalkulowane w koszty restrukturyzacji i prywatyzacji. Natomiast o rzeczywistej wartości cukrowni zadecyduje rynek.    Z opinii Departamentu Prawnego Ministerstwa Skarbu Państwa z dnia 8 stycznia 1999 r. wynika, iż zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 26 sierpnia 1994 r. o regulacji rynku cukru i przekształceniach własnościowych w przemyśle cukrowniczym (DzU nr 98, poz. 473 z późn. zm.) do spółek cukrowych i jednoosobowych spółek skarbu państwa, których akcje zostaną wniesione do tych spółek, stosuje się przepisy Kodeksu handlowego z wyłączeniem art. 312, 313 i 315 oraz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, z wyjątkiem przepisów działu IV rozdziału 2 cytowanej ustawy w zakresie nieodpłatnego udostępnienia akcji uprawnionym pracownikom i plantatorom. Zatem pomimo iż spółki cukrowe nie powstały w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego, to jednak przepisy ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych mają zastosowanie.    W odpowiedzi na pytania dodatkowe informuję:    Jak stwierdzono w pkt. 1, liczba i skład grup regionalnych były przedmiotem uzgodnień i konsultacji społecznych w ramach spółki cukrowej i tylko w tej formie mogą zostać skorygowane.    Operacje kapitałowe polegające na wnoszeniu aportów w obecnej chwili nie są przewidziane (pkt 2).    Przyjęta strategia prywatyzacji polega na sprzedaży akcji spółki cukrowej należących do skarbu państwa w trybie określonym ustawą z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych.    Minister    Emil Wąsacz    Warszawa, dnia 26 lutego 1999 r.