Debaty sejmoweXVIII Kadencja

Interpelacja w sprawie interpretacji art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane

   Szanowny Panie Ministrze! Prawo budowlane w obecnym kształcie obowiązuje od ponad dziesięciu lat. Niestety pomimo częstej nowelizacji i dość dużej szczegółowości ustawy, pewne artykuły wywołują wątpliwości co do ich interpretacji. Wydaje się, że problemy z interpretacją niektórych przepisów mają zarówno zainteresowani obywatele, jak i właściwe organy nadzoru budowlanego. W świetle często zgłaszanych mi przez obywateli problemów, moje wątpliwości wzbudziły zwłaszcza zapisy art. nr 29 i 30 ustawy Prawo budowlane z dn. 11 marca 2004 r.    Art. 29 ust. 1 pkt 2 mówi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wznoszenie wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać jeden na każde 500 m2 powierzchni działki, a powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 500 m2.    Z powyższym zapisem łączy się art. 30 ust. 1 pkt 1, który nakłada na osobę tzw. inwestora mającą zamiar wznieść na swojej działce (mniejszej niż 500 m2) wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 2 obiekty, obowiązek dokonania zgłoszenia do właściwego organu, a zatem w praktyce, uzyskania pozwolenia na budowę tychże obiektów.    Powyżej wskazane przeze mnie artykuły mogą wzbudzać w praktyce wiele kontrowersji, na co wskazuje ilość zgłaszanych mi problemów. Przepisy te mogą powodować, że organy nadzoru budowlanego mogą nawet niewielkie rozmiarami, lekkie i bardzo proste w konstrukcji obiekty o charakterze głównie porządkowym (jak np. małe wiaty służące do składowania drewna na opał) potraktować nie jak obiekty małej architektury, które nie wymagają zgłoszenia, lecz jako obiekty takowego zgłoszenia wymagające. W praktyce uniemożliwiałoby to posiadaczowi działki wykonywanie nawet jakichkolwiek prac porządkowych i gospodarskich.    Wydaje się, że najbardziej kontrowersyjnym zapisem jest zapis z art. 29 ust. 1 pkt 2 o wielkości działki wynoszącej 500 m2, ponieważ pomysłodawca zapisu powinien wziąć pod uwagę, że powierzchnia ogromnej ilości działek mieszkaniowych (zwłaszcza w miastach) jest mniejsza niż 500 m2. W związku z tym zapisem posiadacz działki mniejszej ma praktycznie bardzo ograniczoną swobodę dysponowania swoją własnością. Prowadzić może to do wielu konfliktów i sporów, ponieważ znaczna część obywateli nie zna takowego przepisu, a zatem go nie przestrzega, przez co w takim przypadku przepis staje się martwym. Trudno też jest zabronić posiadaczom działek wykonywania przez nich prac gospodarskich i porządkowych na ich własnościach. Zapis ten może także doprowadzić do napływu bardzo dużej ilości spraw, tej błahej w zasadzie natury, do właściwych organów nadzoru budowlanego.    W świetle powyższego chciałbym uzyskać od Pana Ministra odpowiedź na pytanie: czy pańskim zdaniem ewentualna zmiana treści zwłaszcza art. 29 ust. 1 pkt 2, głównie jeśli chodzi o wielkość powierzchni działki wynoszącą 500 m2, jako swoistą granicę swobody właścicieli, mogłaby okazać się korzystną dla obywateli posiadających działki mniejsze niż 500 m2? Czy taka ewentualna zmiana jest obecnie zasadna i możliwa do dokonania?    Uprzejmie proszę Pana Ministra o odpowiedź na postawione przeze mnie pytanie.    Z wyrazami szacunku    Poseł Zbigniew Andrzej Musiał    Radomsko, dnia 16 maja 2005 r.